Wat er gebeurt als je Sucre verlaat...
Niks zou je denken, maar niets is minder waar. We zijn nog maar net de grens over naar Peru en we klappen met ons minibusje op een andere auto. Waarschijnlijk heeft een groep politieke propagandamakersuit Peru een auto op de weg achtergelaten, zonder licht, midden op de weg. Onze bestuurder kon het ding niet meer ontwijken en zo belanden we in een drama.
Ik mocht het geluk hebben alles in een goed bewustzijn mee te maken, maar zodra ik de Sarah vraag waar ze is krijg ik geen antwoord. Na 5 keer roepen slaat de paniek toch een beetje toe, doch dan komt het respons. Naast Shaun (een vriend uit Sucre) ligt ze op de grond. Beiden zijn een moment het bewustzijn kwijt geraakt en hebben een wond op hun hoofd. Als we eenmaal voor elkaar hebben uit de auto te komen en goed en wel aan de kant staan, blijkt het dat we als een malle onze spullen bij elkaar moeten gaan zoeken. Want het blijkt dat ramptoeristen hier voornamelijk komen om de spullen van de verongelukten te jatten. Wat een warm welkom.
En dan denk je dat je klaar bent, maar nee. De gids die ons begeleidde blijkt zwaar gewond te zijn. Hoewel ik niet goed durf te kijken, hoor ik wel zijn ademhaling. Zwaar piepend naar ademtekort. Het klink alsof zijn longen geperforeerd zijn. En waar blijft verdraaid die ambulance. Nog geen politie of wat dan ook is te bekennen.
Uiteindelijk is de man meegenomen met een particuliere auto en onderweg aan de ambulance overgedragen. Helaas had hij bij die tijd al zoveel bloed verloren dat hij overleden is.
Het rare is dat als ik dit diezelfde nacht in het ziekenhuis te horen krijg ik geen kick geef. Totaal overrompeld door wat er gebeurd is en alleen maar bezig met hoe iedereen zo snel en goed mogelijk geholpen gaat worden, hangen we met zn allen in het ziekenhuis. De volgende morgen komt de klap en een trieste dag volgt. Rond een uur of 2-3 kunnen we allemaal het ziekenhuis verlaten. Nog totaal onder de smeerolie en met kapotte kleren en resten bloed is het tijd voor een douchje en zo snel mogelijk dit oord verlaten.
Dat maakt dat we (Sarah, Shaun en 2 argentijnen) nu in Cuzco zitten. Alles gaat weer goed en er kan weer gelachen worden. Morgen op naar de Machu Pichu!
Natuurlijk is het niet alleen maar kommer er kwel geweest. Mijn laatste weken in Sucre waren prachtig. Nog vele dingen mogen doen bij Centro Juana. Naast veel zaken afronden en therapien bijwonen van clienten, moest er een afscheid gedaan worden. Taart in overvloed en lieve gelukwensingen later, blijkt het dat er de volgende week nog een precarnavalfeest is met de collega's. En daar kan je geen nee tegen zeggen.
Hoe serieus iedereen altijd is op de werkvloer is niet terug te zien in de feestjes. Veel gezelligheid en geouwehoer en met de comentaren van de mensen dat ik opeens kan dansen, zeg ik gedag aan een mooie tijd bij het centrum. Ik heb veel van ze mogen leren en kennis mogen maken met bijzonder fijne mensen.
Daarna zijn natuurlijk ook nog de mensen van buiten het werk aan de beurt. Dus met een flink slaaptekort stappen we de volgende dag in de bus naar Oruro. Hier gaat het werkelijke carnaval beginnen. Gewapend in regenponcho en met een bus schuim staan we aan de kant van een prachtige optocht. Werkelijk prachtig en een groot festijn van waterballonnen en schuimgevechten.
Welnu, uitgebreidere verhalen zijn voor later evenals de foto's. Deze komen met een paar dagen. Nu is het tijd voor een salsadansje in het hostel.
Hopelijk gaat het jullie allemaal goed?! Lieve groeten en een dikke kus Francien
Beslommeringen van alledag
Morgen 8:30 en puncto!
Akkoord.
Om vijf voor 9 kom ik binnengewandeld en een half uur later beginnen we met de vergadering. Koffie daar doen ze helaas niet aan, dus dat moet ik zelf maar gaan regelen. Wel wordt alvast de bestelling opgenomen voor de wat te eten over een uurtje.
Ik heb Miho (nieuwe huisgenoot) meegenomen naar mijn werk, want zij verveelt zich thuis te pletter. Haar vrijwilligerswerk is ten einde en niemand heeft tijd en/of geld om met haar andere plekken te bezoeken dan Sucre. Daarbij hebben we voor een tijdje een geleende kat. Doch als je hier te lang bij in huis bent, word je net zo gek als hij. Is het niet omdat het beest je op de zenuwen werkt, dan is het wel vanwege de stank die het verspreid. Morgen gaat ie de deur uit. Basta!
Edoch, er wordt een schema gepresenteerd met de behaalde resultaten van 2010. Alles gaat in van die prachtige schema´s. Netjes puntsgewijs tussen de lijntjes, maar voor mij mist het grote overzicht. Dus besluit ik maar gewoon te gaan luisteren naar wat er allemaal verteld wordt.
De directrice heeft een behoorlijk overtuigde mening en ook veel verstand van zaken, dus die wil alles tot op de naad weten. Ondertussen verbaas ik mij erover hoeveel ik toch eigenlijk begrijp. Joehoe!
Na anderhalf uur zijn we nog maar op pagina 6 van de 32, dit wordt een lange zit. Tegen half 4 loopt het op zijn einde. Na een analyse gedaan te hebben van de krachten, zwakten, mogelijkheden en bedreigingen van de organisatie, manen mijn collega´s om er tussen uit te knijpen voor het laatste uur. Het zal niet zo boeiend meer worden en we hebben nog 3 dagen vol met evaluaties te gaan. Vooruit, ik ga er vandoor. Hop hop, lekker de zon in.
Voor de rest begin ik een beetje door te krijgen wat een verschillen er eigenlijk in dit land heersen. Als je hier in het centrum woont, merk je niet zoveel van de armoede die er wel degelijk is. Het centrum is rustig, relatief weinig bedelende mensen op straat, overal lopen toeristen en goedgekleede mensen. Tevens kreeg ik buiten mijn werk om niet zoveel mee van de huiselijke problemen waar het op mijn werk zoveel over gaat. Tot ik gisteren in de taxi (ja ik gooi er weer even een taxi-verhaal in) een babbeltje maakte met de chauffeur en zijn vrouw. Mijn neus is weer even flink op de feiten gedrukt.
De taxi-mevrouw wilde graag een attentie maken bij een defensoria, maar durfde dit niet. Dit omdat zij bang is bekend te worden en zodoende negatieve sociale gevolgen te ondervinden. Zij vroeg mij om haar verhaal te doen bij de defensoria:
Een moeder van 2 kinderen, alcoholiste en niet werkend, heeft telkens andere geliefden om op deze manier haar financien te regelen. Van de kinderen, een jongen en een meisje, is het meisje 12 jaar. Zij zit de hele dag op haar kamer te wachten op haar moeder, die er blijkbaar niet is. Je zou kunnen zeggen dat ze verwaarloosd is. Daarbij wil, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen, de nieuwe vriend van haar moeder zijn tijd met haar optimaal benutten. Oftewel, het kind wordt misbruikt.
Nu wil de wrange zaak, dat mij zojuist verteld is dat ik hier niks aan kan doen. De persoon zal het zelf moeten melden aan een defensoria, opdat ze een onderzoek kunnen starten. Wanneer ik met dit verhaal aankom, zullen ze me vragen wat ik gezien heb, wat ik weet. En eigenlijk weet ik niets dan van horen zeggen en zullen ze geen zaak kunnen maken. Een lichelijke triestheid is tot mij toegetreden. Ik hoop maar dat de taxi-mevrouw mij of de defensoria een dezer dag belt, zodat we haar kunnen overtuigen een attentie te maken.
Wel, een beetje een triestig einde van het verhaal. Doch verder gaat het allemaal prima!
Liefs Francien
In je rode ondergoed het nieuwe jaar in..
Met een goede traditie is niets mis. Vandaar dat ik met de familie de 30e december erop uit trok om oliebollen te bakken op mijn talenschool. Een groot succes. Op onze beurt kregen wij allen een prachtig rood niemendalletje cadeau om deze de 31e om 12 uur ´s nachtsteverruilen met het oude afgedragen onderbroekje.
Rood staat voor geluk in de liefde in het nieuwe jaar. Tevens kun je geel gaan dragen voor een voorspoedig financieel jaar of groen voor geluk in andere zaken. En mocht je niet kunnen kiezen, draag je gewoon alles over elkaar. Helaas was ik te bescheiden om midden op de plaza mijn broek naar beneden te trekken, dus we moeten nog maar zien wat het jaar gaat brengen..
Vandaag is de laatste week van de vakantie in gegaan. Vanavond tijgen Marlien, Moeders (met een gisteren opgelopen gebroken teen) en ik naar La Paz om daar nog het een en ander te bekijken en te regelen. Zoals menigeen allicht ter ore is gekomen ben ik afgelopen week mijn paspoort kwijt geraakt. Moeders en ik zaten voor een paar daagjes in Uyuni en zouden na een rustig nachtje de volgende dag de bus naar Sucre pakken voor oud en nieuw. Als gevolg van een enorme stijging van de brandstof prijzen (die immer tijdens de kerst / nieuwjaars periode worden doorgevoerd vanwege minder kans op stakingen) zouden er geen bussen meer rijden de volgende dag. Dit maakte dat we als een stel mallen onze spullen moesten pakken en naar de bus snellen die 5 minuten later zou vertrekken. En ja dan gaat het mis met een losliggend paspoort. Fijn ook dat ik momenteel de status ´illegaal´ heb. Hadden we maar die groene onderbroek gedragen..
Hopelijk hebben jullie al die ongein niet nodig. We willen jullie een heel fijn 2011wensen met veel geluk en liefde. Tot snel, dikke kussen Grietje, Marlien en Francien
Bruiloft te Oruro
Zodra je wat langer in Sucre veblijft is de kans groot dat je een keer uitgenodigd wordt om naar een bruiloft te komen. In principe nodigt de Sucraan je overal vooruit, maar uiteindelijk gebeurt er vaak niet zoveel. Bij een bruiloft is dat anders.
Voor deze gelegenheid tijg ik met Jackie naar Oruro. De gelukkige bruid is de zus van een werkvriend van Jackie. Een lieve en hartelijke vrouw die we allebei nog nooit gezien hebben. Maar dat deert niet, want het is feest, en we worden verwelkomt alsof we er gewoon bij horen.
Na de civiele en kerkelijke plechtigheid, die behalve dat het allemaal wat later begint dan gepland, zeg een uur, vrij gebruikelijk verlopen, gaat het feest van start. Dit gaat echter in de omgekeerde volgorde dan wij gewend zijn. We beginnen met de bruidsdans en drinken, dan nog meer dansen en nog meer drinken en de marenada dansen. Tegen 1 uur snachts wordt het diner geserveerd. Hoewel dit koud is, eet iedereen smakelijk, want iedereen is dronken en leeg van maag. Tegen een uurtje of half 3 eten we allemaal taart en dan gaat ieder zijn weegs.
Doch, normaal gesproken duren bruiloften toch nog wel wat langer, en daarom gaan we met de uitnodigende partij nog even door in de huiskamer van het ouderlijk huis. Laten we stellen dat ik kapot was hierna. Want of je nou wilt of niet, er wordt flink gedronken op een bruiloft in Bolivia en ´nee bedankt´ komt niet voor in de lijst met antwoorden.
De volgende dag doen we nog een familiefeestje en dan is het weer tijd om naar huis te gaan. Tijd om weer aan de arbeid te gaan. Er is een grote expo van alle gemaakte artikelen door de studenten van CETA deze week. Deze is op woensdag. Kortom op dinsdag moet er nog heel veel gebeuren. Tot een uurtje of 1 in de nacht wordt er doorgegaan en de volgende ochtend om 8 uur weer verder.
Ik moet zeggen dat het prachtige spullen zijn en aan de snelheid van de verkoop te zien, wordt het door andere mensen ook wel gewaardeerd. Doch ik snap niet waarom plannen en organiseren hier zo moeilijk moet gaan. Allicht omdat ze bijna alles zelf doen. Dit is natuurlijk kostentechnisch heel voordelig, maar tevens scheelt het waarschijnlijk heel veel gedoe. Dingen die uitbesteed worden, worden vaak niet aangeleverd zoals de bedoeling was of het is niet af op de afgesproken datum en tijd.
Maar eind goed, al goed. Het is een succesvolle dag en het einde van het schooljaar voor de studenten.
Prachtig moment voor mij een beetje vakantie te gaan houden. Volgende week komen moeder en gezuster deze kant op en gaan we gezamelijk een rondje Bolivia maken. Ik heb hier uitermate veel zin in, want het is wel eens tijd om de stad uit te gaan. De afstanden zijn hier behoorlijk en dan is een weekend toch wel kort om weg te gaan. Je kunt je bedenken dat veel mensen hier dus ook bijna niet de stad uitkomen. Want behalve dat het ver is, is het voor een gemiddeld Boliviaans salaris best duur.
Daarbij heb ik het eventjes een beetje gehad met het molesterende mansvolk. Een vrijpostig vragende taxichaffeur heeft me de das om gedaan. Als buitenlander loopt ik rond met het woord gemakkelijk op mijn voorhoofd en daarbij wordt de vrouw hier gewoon gezien als object heb ik af en toe het idee. Daar kan ik natuurlijk niet mee akkoord gaan.
Verder gaat alles fijn. Goede gezondheid, leuke mensen, een heerlijk zonnetje en de kapper heeft mijn haar niet verprutst. Wat kan ik mij nog meer wensen?...een toilet ;) Tot de volgende keer!
Lieve groeten Francien
Alles is mogelijk in Bolivia
Een nieuwe werkplek en nieuw huis, ik heb een taxi nodig. 50 minuten lopen is me iets te gortig in de morgen. Calle Brazil por favor. We rijden naar de plaza. De man brabbeld iets in Quechua, en minderd vaart. Ik geloof dat hij het niet goed begrepen heeft. Calle Brazil zeg ik nog 3 keer. En ik wijs naar een deel van de stad. Hij kijkt me vragend aan en zegt meer omhoog? Ja! Dan zal hij het nu wel weten.
Vragende blikken blijven komen in de spiegel. En alles wat ik weet is hoe het eruit ziet, niet hoe je erheen moet rijden. Na een half uur rondrijden, en ik inmiddels veel te laat ben, blijkt dat de man zeer slecht horend is. Fijn, alles is mogelijk in Bolivia. Maar ik ben op de plek van bestemming.
De nieuwe ochtendbestemming is CETA. Een plek waar Centro Juana 1-jarige praktijkopleidingen (houtbewerking, confectie, metaalmechanica en elektrotechnica) aanbied voor jongeren met een moeilijke achtergrond. Jongeren zijn hier in de leeftijd van 18 tot 30 jaar. Na dit jaar ontvangen ze een diploma en kunnen ze officieel aan het werk. Tevens zit er een stuk psychologische begeleiding bij, bijvoorbeeld in de vorm van werkplannen maken voor de toekomst.
Zoals het normaal gaat, zijn mijn werkzaamheden nog niet helemaal duidelijk. Maar wel is er veel leesvoer. En er is straks hulp nodig bij het verkrijgen van informatie over de sociale omstandigheen van de leerlingen. Daarbij loopt het schooljaar tegen het einde en dat lijkt veel werk met zich mee te brengen.
Ach het gaat wel zijn gangetje. Leuke mensen op werk en in mijn omgeving. Alleraardigste gesprekjes voeren met mensen. Maar toch is er iets in de hersenpan dat mijn dagen wat bedompt. Waarschijnlijk vanuit mijn werk, of als ik vertel aan mensen dat ik bij CJ werk. Verhalen over geweld, mensen die er alleen voor staan. En vorige week een aantal documenten door zitten spitten over geweldadige moeders. Heel geen pretje. Het komt er op neer dat ik graag iets inhoudelijks wil doen, maar dat laat mijn spaans nog niet toe. En ik zeg je dat is frustrerend.
Wat het spaans wel toelaat zijn kroegpraatjes. En dit is op zich best fijn. Want het is natuurlijk niet allemaal ellende. Met haloween was het hier groot feest. Verkleed als haai (als je scheel keek was het een non) en pikachu gingen mijn huisgenoot en ik op pad. Toen wij aankwamen was er natuurlijk nog niet verkleed..
Verder was het wel weer eens tijd om de stad uit te gaan. Daarop hadden we besloten een wandeltocht in Tarabuco te gaan doen. Doch, de hamburger van de straat was niet zo fijn als dat hij smaakte. We hebben het gehaald tot een heen en terugreis. Binnenkort een nieuwe poging.
Ja, het is genoeg. Liefs en een kus Francien
25 oktober
Voor degenen die mijn laatste mail niet gekregen hebben, hierbij.
Het is het einde van verjaardagsweek en ik wil jullie bedanken voor alle lieve mailtjes en berichten. Doch helaas, het is het einde van de week. Volgend jaar zal de traditie worden voortgezet in ons Holland.
Ter compensatie echter is het nu week der armen. Dit houdt in: geen overbodige artikelen aanschaffen, lunchen met 3 gangen voor 10 a 15 Bols (1 a 1,5 Euro) en brood met popcorn eten in de avond. Raar doch waar, koken is hier duur. S avonds uit eten gaat ook in de kosten lopen en met anderhalf uur siesta is het prima lunchen.
Waar ik echter nog steeds niet over uit kan is de hoeveelheid die mensen hier naar binnen werken tijdens de lunch. 3 gangen waarvan de eerste soep is, maar dan een maaltijd soep. Compleet met een bodem rijst, een volledige aardappel en met geluk een restje pasta, en tevens een stuk kip of ander vlees. Hierna volgt de tweede gang, bestaande uit zeker 2 basis producten en vlees en een pikante salsa. Rest een toetje, maar waar die uit bestaat weet ik eigenlijk niet.
Mijn maag begint te groeien, doch meestal loop ik vervolgens stampvol naar mijn werk. Hier kan ik wel een middagje op teren. Werken gaat de goede kant op. Om nu te zeggen dat ik productief ben, nee. Maar voldoende indrukken, praatjes met leuke mensen en vermakelijke kinderen om me heen maken het waardevolle dagen voor mij. Ik vertrouw er maar op dat de waarde zich vanzelf uit gaat betalen richting mijn collega´s.
Inmiddels werk in in de ochtend met een klinisch psychologe Tatiana. Zij ontfermt zich over de defensoria de la niñes (kinderpsychologe). Als in mijn vorige werk, kijk ik persoonlijkheidstesten na van ouders. Daarbij mag ik meekijken, soms denken in therapien van nieuwe clienten. Deze week zijn er 2 intake gesprekken geweest, dus volgende week zal er een therapie van start gaan. Hartstikke leuk voor mij, doch het gaat on situaties die mij minder gezellig stemmen. Het is anders leven in een land waar weinig sociale wetten zijn. Geen werk is geen geld en onvruchtbaarheid lijkt hier niet voor te komen. Combinatie van een masculine sameleving, weinig sexuele voorlichting en toch een klein taboetje voor voorbehoedsmaatregelen, zorgen voor veel kinderen op jonge leeftijd. Zonder centen is dat geen gemakkelijk bestaan.
Ik geloof dat ik nog wel even door kan gaan over mijn verbazingen op dit gebied. Met name over de masculiniteit. Maar dit zal een saai betoog worden en mij doen overkomen als een rasfeminist. En dat is nou ook weer niet waar. Bolivia kent namelijk ook best leuke manspersonen. En stiekem zit er ook best een vermakelijk puntje aan dit alles. Zo brengt de man je altijd veilig naar je bestemming, loopt aan de kant van de auto´s, staat erop de rekening te betalen en overlaadt je met de meest zoetsappige teksten. Wat enigzins te veel is voor mij, maar dat wordt niet altijd begrepen: ´hoezo hou op met zulke dingen zeggen, zal ik je dan maar lelijkerd noemen?´
Zijspoor, terug naar het werk. Laat ik even duidelijk maken dat het niet alleen maar zware familie problemen zijn. Ook zaken als pesten op school en voorlichting over drank en drugs. Het werk in de middagen is onveranderd. Af en toe pas ik een middagje op kinderen, speel voor hamburger en monster en zij zijn geduldig in het mij leren van nieuw vocabulair.
Wat nog meer. Het is al een aardig stukje aan het worden, dus tijd om af te ronden. Nog even wat algemenigheden:
De ziekte, salmonella of wat dan ook , is bestreden. Niet aan te raden deze ongein. Goede zorgen van mijn huisgenoot en een bevriende dokter, waren erg fijn.
Verder semana de cumpleanos. Woensdag gestart met Jackie met een rustig avondje. Om 12 uur presenteerde zij mij Kermit ofwel Rana Renee, welk nu symbool staat voor een goede avond feest op donderdag. Foto´s zijn te bezichtigen op facebook. Vrijdag vertrokken we met Shaun naar La Paz. Hier ontmoetten we Carla die ons eerder vergezelde in Sucre. Samen met Carla bracht ik een bezoek aan gevangenis San Pedro. Hier ga ik nu niet over uitweiden, maar wat een systeem. Maandag zijn we teruggekeerd. Halve dag geslapen en fijn buiten geweest. Dinsdag weer aan het werk en de week afgesloten met een Boliviaans wijntje.
Tot zover!
El Hospital
Ergens tussen 8 en half 9 start ik de voettocht naar mijn werkplek. Het is een half uurtje lopen. Onderweg stoot ik 3 keer mijn voeten aan de ongelijke wegdelen en eet ik mijn ontbijt. Ik heb geprobeerd met microbussen te reizen, maar op een of andere manier pak ik altijd de verkeerde en kom ik aan de andere kant van de stad uit. Dus: fijn dat wandelen berg op, moge het wat aan mijn conditie doen!
De ochtenden bij de psychologe worden steeds leuker. Ik heb aangegeven dat ik graag iets meer doen dan alleen kijken en un maak ik aantekeningen van de gesprekken. Officiele aantekeiningen welteverstaan. Deze gegevens moeten in een exceldocument verwerkt worden. Van iedere client wordt bijgehouden wat de problemen zijn, wat de aard is en meer van dat soort zaken. Het is moeilijk alles op de voet te volgen, doch de grote lijn krijg ik mee. Em als we samen mijn excel uitwerking bekijken, heb ik het er niet eens zo slecht vanaf gebracht. Ik hoop dit over een tijdje zo goed als zelfstandig te kunnen produceren. En ondertussen doe ik nog steeds mee aan de workshop voor vrouwen. Tevens ben ik meegeweest naar een school in Tarabuco. Hier werden workshops gegeven aan de kinderen over sexueel nisbruik. Ik zat bij de groep jongste kinderen. Hierbij werd het onderwerp ´je lichaam´ aangehaald. Wat is je lichaam, wat zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen en er werd duideijk gemaakt dat het jou lichaam is en jij dus degene bent die bepaalt wat er gebeurd.
Verder zou ik deze week gaan praten over mijn middag besteding. Waarschijnlijk ga ik in de praktijkscholen aan de slag. Want naast dit vele luisteren in de ochtend, zou ik het fijn vinden om iets meer praktisch te doen. Helaas stuurde mijn collega me maandag naar huis, nadat ik vrijdag al ziek thuisgebleven was. Ik moest een ziekenhuis bezoek doen. Ellende. Rond lunchtijd naar de urgentienpost. Geen wachtrij om deze tijd, want geen Boliviaan is ziek genoeg om de lunch over te slaan. 15 Bolivianas lichter met een verwijzing naar spreekkamer 2, kom ik bij de dokter aan. Deze vraagt wat de problemen zijn, trekt zijn conclusie, vraagt nog wat ter bevestiging en schrijft een recept uit. Ik blijk een injectie te mogen halen en wat pillen. Of ik die infectie inde apotheek wil? Graag, de grote van deze spuit doet mij huiveren, laat staan dat ik dat zelf kan zetten. Enfin. Het maakt dat het gesprek over de middagen nog niet heeft plaatsgevonden. Vandaag gaat het een stuk beter, dus ik zal vandaag of morgen eens langslopen voor een nieuwe afspraak.
Verder ga ik eens verder uitvogelen wat de mens in Sucre vindt van Centro Juana. Wisselende blikken krijg ik wanneer ik vertel dat ik daar werk. Van goh wat goed, tot een jongen die het een belachelijke organisatie vindt, omdat ze mannen haten..
Dus tot de volgende keer! Liefs Francien
Centro Juana
Centro Juana Azurduy bestaat uit verschillende onderdelen. Er is een defensoria de la mujeres en een voor niñes. Dit zijn en soort bescherminstellingen voor vrouwen en kinderen. Ze hebben een radiostation dat een van de best beluisterde in de stad is. En er is een praktijdschool voor jongens en meisjes. In deze praktijkschool worden opleidingen van een jaar aangeboden in houtbewerking, elektrotechiek en stofbewerking. En als ik het goed begrepen heb krijg je na je opleiding een geldig diploma, en ben je in staat om zelfstandig te werken.
Op dit moment kijk ik mee met de psychologe van de defensoria de la mujeres. Hier op het kantoor worden intake en voortgangsgesprekken gehouden met (jonge) vrouwen die problemen hebben thuis. Veelal hebben de vrouwen een man danwel vriend waar het een en ander over te zeggen is. Er is vaak sprake van geweld, physiek, sexueel en/of psychologisch. Hier wordt gekeken of er iets aan gedaan kan worden en wat de vrouw zelf wil.
Enigzins geschrokken was ik toen er afgelopen week een meisje van 22 met een kind van ongeveer een jaar (of 1,5) op gesprek kwam die separatie aanvroeg van haar partner. Ze gaat dan zelfstandig wonen op een veilige plek en ook werken naar ik weet, maar haar partner en familie zijn wel gemaand haar te helpen.
Vanuit gesprekken met mijn spaanse lerares en de eigenares van de talenschool, maar ook van de psychologie heb ik begrepen dat het niet heel gebruikelijk is, dat vrouwen hier hulp zoeken wanneer zij problemen hebben thuis. Wel schijnt het op grote schaal voor te komen. En dan iemand die nog jonger is dan ikzelf.
Goed, ik snap nu niet meer helemaal wat er gaat gebeuren. Ik moet of een week vakantie gaan houden of ergens anders mee meelopen. Maar wat dat is me onduidelijk en de persoon gaat nu ook maar weer gewoon weg. Het is lichtelijk vervelend dat ik werkelijk alles zelf aan moet geven terwijl ze weten dat ik nog maar de helft begrijp van wat ze zeggen. Een paar handvaten zouden wel makkelijk zijn als het gaat om bepalen wat ik wil doen hier.
Tijd om te gaan babbelen in gebrekkig spaans!
Hasta luego! Liefs Francien