Ergens tussen 8 en half 9 start ik de voettocht naar mijn werkplek. Het is een half uurtje lopen. Onderweg stoot ik 3 keer mijn voeten aan de ongelijke wegdelen en eet ik mijn ontbijt. Ik heb geprobeerd met microbussen te reizen, maar op een of andere manier pak ik altijd de verkeerde en kom ik aan de andere kant van de stad uit. Dus: fijn dat wandelen berg op, moge het wat aan mijn conditie doen!

De ochtenden bij de psychologe worden steeds leuker. Ik heb aangegeven dat ik graag iets meer doen dan alleen kijken en un maak ik aantekeningen van de gesprekken. Officiele aantekeiningen welteverstaan. Deze gegevens moeten in een exceldocument verwerkt worden. Van iedere client wordt bijgehouden wat de problemen zijn, wat de aard is en meer van dat soort zaken. Het is moeilijk alles op de voet te volgen, doch de grote lijn krijg ik mee. Em als we samen mijn excel uitwerking bekijken, heb ik het er niet eens zo slecht vanaf gebracht. Ik hoop dit over een tijdje zo goed als zelfstandig te kunnen produceren. En ondertussen doe ik nog steeds mee aan de workshop voor vrouwen. Tevens ben ik meegeweest naar een school in Tarabuco. Hier werden workshops gegeven aan de kinderen over sexueel nisbruik. Ik zat bij de groep jongste kinderen. Hierbij werd het onderwerp ´je lichaam´ aangehaald. Wat is je lichaam, wat zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen en er werd duideijk gemaakt dat het jou lichaam is en jij dus degene bent die bepaalt wat er gebeurd.

Verder zou ik deze week gaan praten over mijn middag besteding. Waarschijnlijk ga ik in de praktijkscholen aan de slag. Want naast dit vele luisteren in de ochtend, zou ik het fijn vinden om iets meer praktisch te doen. Helaas stuurde mijn collega me maandag naar huis, nadat ik vrijdag al ziek thuisgebleven was. Ik moest een ziekenhuis bezoek doen. Ellende. Rond lunchtijd naar de urgentienpost. Geen wachtrij om deze tijd, want geen Boliviaan is ziek genoeg om de lunch over te slaan. 15 Bolivianas lichter met een verwijzing naar spreekkamer 2, kom ik bij de dokter aan. Deze vraagt wat de problemen zijn, trekt zijn conclusie, vraagt nog wat ter bevestiging en schrijft een recept uit. Ik blijk een injectie te mogen halen en wat pillen. Of ik die infectie inde apotheek wil? Graag, de grote van deze spuit doet mij huiveren, laat staan dat ik dat zelf kan zetten. Enfin. Het maakt dat het gesprek over de middagen nog niet heeft plaatsgevonden. Vandaag gaat het een stuk beter, dus ik zal vandaag of morgen eens langslopen voor een nieuwe afspraak.

Verder ga ik eens verder uitvogelen wat de mens in Sucre vindt van Centro Juana. Wisselende blikken krijg ik wanneer ik vertel dat ik daar werk. Van goh wat goed, tot een jongen die het een belachelijke organisatie vindt, omdat ze mannen haten..

Dus tot de volgende keer! Liefs Francien