Morgen 8:30 en puncto!

Akkoord.

Om vijf voor 9 kom ik binnengewandeld en een half uur later beginnen we met de vergadering. Koffie daar doen ze helaas niet aan, dus dat moet ik zelf maar gaan regelen. Wel wordt alvast de bestelling opgenomen voor de wat te eten over een uurtje.

Ik heb Miho (nieuwe huisgenoot) meegenomen naar mijn werk, want zij verveelt zich thuis te pletter. Haar vrijwilligerswerk is ten einde en niemand heeft tijd en/of geld om met haar andere plekken te bezoeken dan Sucre. Daarbij hebben we voor een tijdje een geleende kat. Doch als je hier te lang bij in huis bent, word je net zo gek als hij. Is het niet omdat het beest je op de zenuwen werkt, dan is het wel vanwege de stank die het verspreid. Morgen gaat ie de deur uit. Basta!

Edoch, er wordt een schema gepresenteerd met de behaalde resultaten van 2010. Alles gaat in van die prachtige schema´s. Netjes puntsgewijs tussen de lijntjes, maar voor mij mist het grote overzicht. Dus besluit ik maar gewoon te gaan luisteren naar wat er allemaal verteld wordt.

De directrice heeft een behoorlijk overtuigde mening en ook veel verstand van zaken, dus die wil alles tot op de naad weten. Ondertussen verbaas ik mij erover hoeveel ik toch eigenlijk begrijp. Joehoe!

Na anderhalf uur zijn we nog maar op pagina 6 van de 32, dit wordt een lange zit. Tegen half 4 loopt het op zijn einde. Na een analyse gedaan te hebben van de krachten, zwakten, mogelijkheden en bedreigingen van de organisatie, manen mijn collega´s om er tussen uit te knijpen voor het laatste uur. Het zal niet zo boeiend meer worden en we hebben nog 3 dagen vol met evaluaties te gaan. Vooruit, ik ga er vandoor. Hop hop, lekker de zon in.

Voor de rest begin ik een beetje door te krijgen wat een verschillen er eigenlijk in dit land heersen. Als je hier in het centrum woont, merk je niet zoveel van de armoede die er wel degelijk is. Het centrum is rustig, relatief weinig bedelende mensen op straat, overal lopen toeristen en goedgekleede mensen. Tevens kreeg ik buiten mijn werk om niet zoveel mee van de huiselijke problemen waar het op mijn werk zoveel over gaat. Tot ik gisteren in de taxi (ja ik gooi er weer even een taxi-verhaal in) een babbeltje maakte met de chauffeur en zijn vrouw. Mijn neus is weer even flink op de feiten gedrukt.

De taxi-mevrouw wilde graag een attentie maken bij een defensoria, maar durfde dit niet. Dit omdat zij bang is bekend te worden en zodoende negatieve sociale gevolgen te ondervinden. Zij vroeg mij om haar verhaal te doen bij de defensoria:

Een moeder van 2 kinderen, alcoholiste en niet werkend, heeft telkens andere geliefden om op deze manier haar financien te regelen. Van de kinderen, een jongen en een meisje, is het meisje 12 jaar. Zij zit de hele dag op haar kamer te wachten op haar moeder, die er blijkbaar niet is. Je zou kunnen zeggen dat ze verwaarloosd is. Daarbij wil, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen, de nieuwe vriend van haar moeder zijn tijd met haar optimaal benutten. Oftewel, het kind wordt misbruikt.

Nu wil de wrange zaak, dat mij zojuist verteld is dat ik hier niks aan kan doen. De persoon zal het zelf moeten melden aan een defensoria, opdat ze een onderzoek kunnen starten. Wanneer ik met dit verhaal aankom, zullen ze me vragen wat ik gezien heb, wat ik weet. En eigenlijk weet ik niets dan van horen zeggen en zullen ze geen zaak kunnen maken. Een lichelijke triestheid is tot mij toegetreden. Ik hoop maar dat de taxi-mevrouw mij of de defensoria een dezer dag belt, zodat we haar kunnen overtuigen een attentie te maken.

Wel, een beetje een triestig einde van het verhaal. Doch verder gaat het allemaal prima!

Liefs Francien