Wat er gebeurt als je Sucre verlaat...
Niks zou je denken, maar niets is minder waar. We zijn nog maar net de grens over naar Peru en we klappen met ons minibusje op een andere auto. Waarschijnlijk heeft een groep politieke propagandamakersuit Peru een auto op de weg achtergelaten, zonder licht, midden op de weg. Onze bestuurder kon het ding niet meer ontwijken en zo belanden we in een drama.
Ik mocht het geluk hebben alles in een goed bewustzijn mee te maken, maar zodra ik de Sarah vraag waar ze is krijg ik geen antwoord. Na 5 keer roepen slaat de paniek toch een beetje toe, doch dan komt het respons. Naast Shaun (een vriend uit Sucre) ligt ze op de grond. Beiden zijn een moment het bewustzijn kwijt geraakt en hebben een wond op hun hoofd. Als we eenmaal voor elkaar hebben uit de auto te komen en goed en wel aan de kant staan, blijkt het dat we als een malle onze spullen bij elkaar moeten gaan zoeken. Want het blijkt dat ramptoeristen hier voornamelijk komen om de spullen van de verongelukten te jatten. Wat een warm welkom.
En dan denk je dat je klaar bent, maar nee. De gids die ons begeleidde blijkt zwaar gewond te zijn. Hoewel ik niet goed durf te kijken, hoor ik wel zijn ademhaling. Zwaar piepend naar ademtekort. Het klink alsof zijn longen geperforeerd zijn. En waar blijft verdraaid die ambulance. Nog geen politie of wat dan ook is te bekennen.
Uiteindelijk is de man meegenomen met een particuliere auto en onderweg aan de ambulance overgedragen. Helaas had hij bij die tijd al zoveel bloed verloren dat hij overleden is.
Het rare is dat als ik dit diezelfde nacht in het ziekenhuis te horen krijg ik geen kick geef. Totaal overrompeld door wat er gebeurd is en alleen maar bezig met hoe iedereen zo snel en goed mogelijk geholpen gaat worden, hangen we met zn allen in het ziekenhuis. De volgende morgen komt de klap en een trieste dag volgt. Rond een uur of 2-3 kunnen we allemaal het ziekenhuis verlaten. Nog totaal onder de smeerolie en met kapotte kleren en resten bloed is het tijd voor een douchje en zo snel mogelijk dit oord verlaten.
Dat maakt dat we (Sarah, Shaun en 2 argentijnen) nu in Cuzco zitten. Alles gaat weer goed en er kan weer gelachen worden. Morgen op naar de Machu Pichu!
Natuurlijk is het niet alleen maar kommer er kwel geweest. Mijn laatste weken in Sucre waren prachtig. Nog vele dingen mogen doen bij Centro Juana. Naast veel zaken afronden en therapien bijwonen van clienten, moest er een afscheid gedaan worden. Taart in overvloed en lieve gelukwensingen later, blijkt het dat er de volgende week nog een precarnavalfeest is met de collega's. En daar kan je geen nee tegen zeggen.
Hoe serieus iedereen altijd is op de werkvloer is niet terug te zien in de feestjes. Veel gezelligheid en geouwehoer en met de comentaren van de mensen dat ik opeens kan dansen, zeg ik gedag aan een mooie tijd bij het centrum. Ik heb veel van ze mogen leren en kennis mogen maken met bijzonder fijne mensen.
Daarna zijn natuurlijk ook nog de mensen van buiten het werk aan de beurt. Dus met een flink slaaptekort stappen we de volgende dag in de bus naar Oruro. Hier gaat het werkelijke carnaval beginnen. Gewapend in regenponcho en met een bus schuim staan we aan de kant van een prachtige optocht. Werkelijk prachtig en een groot festijn van waterballonnen en schuimgevechten.
Welnu, uitgebreidere verhalen zijn voor later evenals de foto's. Deze komen met een paar dagen. Nu is het tijd voor een salsadansje in het hostel.
Hopelijk gaat het jullie allemaal goed?! Lieve groeten en een dikke kus Francien
Reacties
Reacties
Jeetje wat een ongeluk! heb je er zelf niets aan overgehouden? en je vrienden?
Wow, wat een heftig verhaal..! Zoiets hoop je toch niet mee te maken.. Gelukkig zijn jullie er wel (redelijk) goed van afgekomen! Veel plezier tijdens je laatste weekjes daar aan de andere kant van de wereld. xxx
Pff heftig joh om te lezen (zo bij het ontbijt)..
Gelukkig ben jij (weer) oke.. ! had ook heel anders af kunnen lopen..! Echt wel stoer hoe je er mee om gaat. Klinkt heel krachtig!
Ik ben weer aan de studie en in mijn boek las ik laatst over de Inka's en Cuzco (wat navel = centrum zou betekenen). Dus moest even aan je denken! ;-)
Geniet nog verder!
Liefs
Hoi Francien,
We hoorden van het ongeluk toe we zondag bij Jan en Joop waren. Gelukkig hadden Toon en Grietje je al aan de tefefoon gehad. Wat een schrik! Er was zelfs een berichtje op MSN.
Hou je taai de komende weken en kom heelhuids weer terug op Nederlandse bodem.
Groetjes Karin
Hoi Francien,
Dat klinkt ontzettend heftig! Wat akelig dat zoiets gebeurd is. Hopelijk gaat de rest van de reis voorspoedig.
Groetjes,
Laurens
Fransje! Wat een heftig verhaal zeg! Pff, wat een geluk dat jij er niet veel aan over hebt gehouden!
Geniet nog wel van de laatste weken daar en ik kijk uit naar je terugkomst!
Veel liefs xxx
Hi Meis!
Jeempie wat heftig dit zeg, net nu je bijna terug komt! Saar houdt mij al op de hoogte via FB en mail.. :S Wanneer precies ben je weer terug. Hopelijk woon ik dan nog in Utrecht!
x
Hey Francien...
Wel een heel heftig verhaal! Gelukkig hebben jullie het er allemaal nog redelijk goed vanaf weten te brengen!! Tsja, ziets hoop je natuurlijk niet mee te hoeven maken.
Heerlijk dat je nu naar Machu Pichu gaat! Ga je een tocht lopen of voor een dagje? Heel veel plezier in ieder geval!
x
Hé lieve Frans,
Bah, heel niet leuk. Wat een bizar verhaal, geen nachtmerries aan overgehouden?
Let goed op jezelf ok?!!
En geniet van alle dansjes en glorie van vroegere bevolkingsstammen!
Dikke knuffel
Hey Fransje! Heel naar verhaal..! Gelukkig gaat het goed met je, maar wel een hele nare ervaring! Hopelijk kun je nog even genieten, dan weer veilig terug! Veel liefs!!
jeetje, frans! als 10.000ste: dt klinkt echt naar! :s
ik hoop dat je nu al het nare achter de rug hebt, en verder lekker alleen nog genieten en leuke avonturen...
kijk uit naar je terugkomt :)
Ai, wat naar om dat mee te maken zeg! Gadsie!
Ik hoop dat je heeeeel erg geniet in Machu Pichu! Ik ben jaloers, ooit ga ik er ook naartoe!
enjoy meis!
Hey Francien,
Wat schrikken en wat ontzettend heftig. Gelukkig ben jij dan verder ongedeerd en nog helemaal heel.
Ik denk aan je en ik hou je blog inde gaten.
Liefs Marijke
Jee wat een verhaal zeg, wat heftig! Blij dat het goed met je gaat, maar wat een vervelende ervaring... Hoop dat je toch nog kan genieten van de rest van je tijd daar!
Ja, we hoorden afgelopen zondag wat je was overkomen.
Best wel een wonder dat de rest er zo goed van af is gekomen.
Hopelijk gaat het goed met jullie allen en kan je het een beetje van je afzetten.
kijk naar de zon zijde dan laat je de schaduw achter je.
Hoi Francien,
Wat heftig, wat je allemaal nog meegemaakt hebt op de valreep vóór je terughreis naar huis.
Bij het verjaardagsfeest van Jan hoorden we de verhalen heet van de naald van je ouders en nu lezen we jouw eigen verslag.
Het is echt een drama, als zoiets je overkomt.
Gelukkig lezen we ook hoe je de draad weer opgepakt hebt en geniet van je laatste dagen in Bolivia.
Geniet nog maar maar volle teugen en een behouden thuiskomst.
Veel liefs van ons allebei!
Hee Francien, wat een avonturen allemaal. Heftig zo'n ongeluk, blij dat het goed met je gaat. Geniet nog even van het land en de mensen. Goeie terug reis alvast!
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}